w1

Востание на Арапите во Ракка, и можни последици на војната во Сирија

Соочени со ужасна животна ситуација во опустошената Ракка, луѓето се подигнаа на бунт против милитантите поддржани од САД, кои не се во состојба да ги задоволат основните потреби на цивилите. Оваа вест вешто се премолчува кај западните медиуми како не би се нарушил привидот на идиличниот живот во подрачјата на северна Сирија, каде што курдските сили и околу 2.000 американски војници се обидуваат да создадат политички ентитет кој само формално ќе биде дел од Сирија, но всушност ќе биде независен од официјалниот Дамаск.

Цивилите што живеат во “ослободените” области на Рака во северна Сирија, сега се соочуваат со прогон од милициите кои ги поддржува САД, чие безмилосно однесување ги натера на крај да реагираат и пружат вооружен отпор.

Според рускиот генерал Сергеј Рудски, заменик-шеф на Главниот штаб на руската армија, пристап до основните потребштини во уништениот град градот од претходните борби, практично не постои. За пораст на гневот и фрустрацијата придонесоа курдските милитанти управуваат со градот.

“Изворната арапска популација подложена е на одмазди и се спроведува присилна мобилизација. Тоа резултира со остро незадоволство кај локалните жители. Последица на сето тоа што во градот Ал-Мансуру, кој се наоѓа на 25 километри југозападно од Ракка, локалните жители подигнаа бунт против силите кои ги контролира САД “, изјавил генералот Рудски.

Локалниот арапски портал Неда јавува дека минатата недела, навечер западно од градот Раке, избувнал судир меѓу кланот на Бухамис и сириските демократски сили поради апсењето на арапскиот племенски водач Башир Хамдан Ал-Хамшар од страна на курдската милиција.

Судирите се случувале во близина на градот Ал-Мансур, каде што вооружените припадници на кланот нападнале два пункта на курдските милиции, во обид да влезат во местото каде што беше затворен Хамшар.

Башир Ал-Хамшар е шеик на кланот Ал-Букамис и е познат по отфрлањето на политиката на ЈПГ милициите. Тој барал тие да се повлечат од оваа област, заради што на крајот бил уапсен.

Освен судирите, на улиците на градот Ал-Мансур беа организирани протести на кои локалните Арапи бараа ослободување на нивниот племенски шеик и сите други притвореници од други кланови. Подоцна, шеикот Башир Ал-Хамшар, наводно, бил ослободен, но тоа не ја смири тензијата меѓу локалното население и курдските сили на ЈПГ.

Ракка беше еден од најголемите градови во Сирија пред војната, а денес се соочува со хуманитарна катастрофа. Ниту САД, ниту земјите на американската коалиција, посебно Курдите, на луѓе во градот не можат да им обезбедат хуманитарна помош во храна и лекови, вода и електричната енергија.

Околу 95.000 луѓе, кои одлучија да се вратат, живеат во нехумани услови. инфраструктурата во градот е целосно уништена. Жителите немаат пристап до јавни и социјални услуги и од ослободувањето на градот ништо не е направено за да се подобри ситуацијата.

Во Рака има само една болница и една градинка. Нема санитарни услуги, бидејќи нема вода за пиење. Жителите често земаат вода од Еуфрат, што го зголемува ризикот од инфекција и епидемии. Таканаречените сириски демократски сили и локалните власти назначени од страна на американската армија не можат да ги решат хуманитарните проблеми.

Рускиот генерал Рудски ги повика западните земји да извршат притисок врз курдските милитанти да дозволат влегување на конвој на помош испратен од ОН и други хуманитарни организации. Со тоа можеби би можело да им се обезбеди помош на оние на кои таа им е најпотребна. Ракка стана позната како самопрогласен главен град на терористичката “Исламска држава” и беше “ослободен” во октомври 2017 година. Сепак, неколку месеци откако САД и западните сојузници го поздравија “ослободувањето”, Рака сеуште изгледа како бојно поле и град на духови.

ВИДЕО – Рака по “ослободување” од страна на силите на СДФ и американското воздухопловство.

Поранешниот главен град на самопрогласениот калифат повторно стана жешка точка. Сунитските Арапи се побунија против Курдите, кои со поддршка на САД “го ослободија” градот од терористите на “Исламската држава”. Што значи ова за сириската војна и зошто, доколку се свесни за неизбежноста од таквото сценарио, Американците, сепак, ги испратија Курдите да ја ослободат Ракка?

Сирија во моментов не е во фокусот на вниманието на светските медиуми, што е разбирливо. Од една страна, дипломатската војна меѓу САД и Русија ги засени арапските стравови. Од друга страна, ИСИЛ е поразен и Асад победува на кое секое бојно поле за кое Главниот штаб ќе одлучи да биде ослободено од “терористи“. Неодамна, сирискиот лидер со сопствениот автомобил влезе во урнатините на предградието на Дамаск и ги посети војниците кои војувале Источна Ута од т.н. “опозиција” и “терористи“. Нешто повеќе од 10.000 луѓе, кои се борат против режимот на Асад и членови на нивните семејства префрлени се во провинцијата Идлиб, која сега стана база на силите кои се борат против владата во Дамаск, вклучувајќи ги и екстремистите на Ал Каеда.

Воздухопловството на Русија ги намали активности, но продолжува да ја држи ситуацијата под контрола во важните области. Во исто време, првата фаза од турската операција во Африн беше завршена, Сиријците насекаде пронаоѓаат масовни гробници, додека во покраините Хомс и Алепо траат борби на нискиот и среден интензитет.

Накратко, Сирија влезе во поствоениот период кога војната полека се изгаснува, но долгоочекуваниот мир сé уште не е видлив на хоризонтот. Големите операции на владините сили се завршени, но борбата продолжува и сé уште има многу работа. Според аналитичарите, севлегло во фаза на субверзивна и терористичка војна, и таа и понатаму продолжува.

Земјата е поделена, а она што се случува во Алепо или Идлиб е многу поинакво од она што го виделе дописниците на Ал Џезира во Ракка или Хама. Ова е клучен фактор што треба да се земе предвид со анализирање на ситуацијата во Сирија, земја која е поделена на сфери на влијание, но уште поважно, таа е поделена во воени зони.

Десетици актери се обидуваат да го зграби парче од некогаш стабилната и обединета земја. Едни од нив се во Идлиб или Ракка, пустина која до неодамна беше главното упориште на “Исламската држава”.

Напредниот дел од сириското општество кое живее на медитеранското крајбрежје и во центарот на светските цивилизации на жителите на Рака гледа како на “дивјаци”. Всушност, изгледа дека клановите и племињата живеат во друг свет. Сирија во тој поглед е единствена земја и нејзината комплексна географија стана една од главните причини за војната.

За да се ​​разбере за што станува збор, доволно е да се погледне географската карта. Од една страна го гледаме брегот на Средоземното Море и центарот на светската трговија. Таму се Латакија и Тартус, а недалеку од нив е Дамаск. Тоа е подрачје со умерено секуларно население утврда на претседателот Асад. На исток има сосема поинаква слика. Постои пустина и длабоко религиозно сунитско население кое понатаму радикализира и се поклонува на одредени милитантни групи.

Тоа беше првата тврдина на Ал-Каеда, а подоцна и “исламска држава”. Овие два слоја на сириско општество не се компатибилни, а конфликтот предизвикан од надвор морше да се распламти.

Вреди да се потсети дека племињата од источниот дел на земјата масовно го населиле источниот дел на Алепо за време на индустријализацијата и Источна Гута, која била земјоделска област и стамбени квартови заради приливот на населението изградени биле во текот на 1980-тите. Тогаш пустинските племиња го населиле подрачјето кое било претворено од земјоделско земјиште во станбени блокови и индустриски зони. Ова е многу важен детал во битките за Алепо и Источна Гута, бидејќи станува збор за луѓе кои до вчера живееле во племенските и кланските заедници во пустината, а потоа добиле работа во големите градови како Алепо и Дамаск, каде што живеат неколку децении.

Пред сириската војна, регионот на Рака имало околу два милиони луѓе, но во 2017 година, бројот на жители паднал на околу 400.000.

Во новите околности, бунтот на локалното население на Рака беше неизбежен. Локалните Арапи се спротивставија на новата провинциска влада и “сириските демократски сили”. Оваа проамериканска армија се состои од Курди (70%), Арапи (20%), а 10% се агенти на ЦИА и американските специјални сили на САД (СОФ). Може слободно да се каже дека овие сили се сериозен производ на сириската војна со која раководи Вашингтон.

Тие не се ниту Сирија, ниту помалку проруски или про-ирански, додека со Турција во вооружен конфликт. Точно е дека СДФ “ја ослободи” Рака и се бореше со ИСИЛ во пустината на северна Сирија, но на крајот тие беа борбена машина штосо која раководеше  ЦИА и како подесена борбена машина што ја формираа агентите на паравоеното крило на ЦИА и Пентагон.

Значи, сиромашните сунитски Арапи се побуниле против курдските наводни “комунисти” облечени во американски униформи вооружени со американско оружје и борби за интересите на Вашингтон и Израел. Оваа “левичарска герила”, која и служи на земјата која се смета за утврдување на дивиот капитализам и земја со најлош систем на сегрегација и апартхејд, единствена е во модерната историја. Но, што значи тоа?

Рака беше “ослободена” од страна на американската коалиција и Курдите во октомври 2017 година. Барем тоа е она што беше кажано. Факт е дека ИСИЛ потоа се повлече од градот, а неколку илјади борци беа префрлени под придружба на САД кон крајниот североисток на Сирија, на границата со Ирак.

Но, ИСИЛ се повлече од градот не во есента, туку на почетокот на зимата, кога враќањето во градот беше невозможно. “Ослободување” на Рака  несомнено успехот на сите оние кои се бореа против ИСИЛ.

Меѓутоа, како што секогаш тоа така бива после граѓанска војна, прашањето за реорганизацијата е исто така важно, а тоа за САД е последна грижа. Сирија е мултинационална држава. Рака е провинција на сунитски Арапи, кои никогаш нема да ја прифатат власта на курдите. Непосредно пред почетокот на операцијата, Вашингтон сериозно го разгледуваше прашањето за користење на курдските милиции во ослободувањето на градот, но поради недостаток на алтернативи, Американците беа принудени да ги испратат курдски сили на ЈПГ за да ја извршат оваа задача.

Жителите на Рака, всушност, ја поддржаа на ИСИЛ во 2014 година, но ја сфатија неможноста да се борат со силите зад кои стојат САД и се помирија со новите гопсодари. Или само кратко.

Во Вашингтон, се убедени дека Асад не може или не сака да го окупира овој дел од земјата, ама мора да признаат дека тие не можат да го соборат претседателот и владата во Дамаск.

Од друга страна, Арапите никогаш нема да ги признаат новите власти и буквално го мразат животот “под Курдите”, кои се противат на нивниот идентитет што се разви во текот на “калифатот”.

Што се однесува до самите Курди, тие не сакале ниту да влезат во Рака, ниту тој град некогаш им требал. Во оваа област нема нешто што би пошло на рака. Повеќето луѓе ги мразат, го мразат Асад и го симпатизираа на ИСИЛ. Со прифаќање на Курдите во оваа “голема битка”, Американците посеаа семе на нова граѓанска војна. Сега се појавуваат конфликти меѓу Курдите кои дојдоа од север и локалните пустински Арапи.

Арапите што живеат на исток и југоисточниот дел на Сирија се племиња кои одамна се преселиле во потрага по подобра клима. Тие живеат во племенско општество во кое религијата значи многу, а владеат постарите. Овие луѓе не ги разбираат курдските псевдо-комунистички идеи и начинот на кој општеството треба да функционира.

Одлуката за ослободување на Рака со помош на СДФ била присилна, бидејќи требало да се бори против тероризмот. Сценариото во кое СДФ ја имаа на една и ИСИЛ на другата на американски стратези не им остави можноста за избор.

Арапите нема да можат да се организираат во блиска иднина во Рака, бидејќи немаат средства или знаење за тоа. Единственото решение било централната власт во главниот град на провинцијата под Асад, а племињата во пустината имаа речиси целосна слобода.

Курдска власт во Рака не е можна ниту теоретски. Тоа отприлика би било исто како еврејска влада во предградијата на Ријад или албанска влада во Белград. Сега се гледаат првите повици на нов конфликт.

Што може да биде исходот од оваа ситуација? Државите со земјата одговорна за оваа зона на влијание треба да почнат да создаваат власт која ќе треба да се состои од локалното население. Само ова може да го спречи новиот круг на граѓанска војна за Рака. Дамаск, исто така, мора да преговара со новите власти во регионот, да влијае и да работи со лидерите на племињата и клановите, кои се покажаа подготвени за компромис, иако секогаш со малку мито и ветувања за изградба и обновување на инфраструктурата. Се разбира, акциите треба да покажат дека ветувањата од договорот ќе бидат исполнети, што во многу случаи функционирало меѓу сунитите во јужните делови на провинцијата Идлиб или меѓу умерените Друзи во покраината општество Сувејда. Локалната самоуправа без сомневање може да ја смири дури и топлата сириска пустина. Меѓутоа, проблемот и понатаму го сочинуваат 2000-те американски војници и разузнавачи кои на Курдите им ветуваат дека тоа ќе биде нивниот сириски Курдистан. Еднаш решен овој проблем, остатокот ќе биде решен сам по себе, бидејќи милициите на ЈПГ без поддршка од САД не можат да останат во големите арапски области на север.

Извор:logicno.com




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


4 − = one

%d bloggers like this: