Унгарија подготвува планови за надградба на дипломатските односи со Сирија, потег што ќе ги налути влијателните членки на ЕУ кои се обидуваат да го задржат своето растојание од режимот во Дамаск.

Будимпешта со месеци работи на предлогот за испраќање на шпедиторот назад во Сирија, според дипломатите во Брисел и Бејрут, што би било претходник за повторно отворање на затворената амбасада. Додека неколку европски метрополи ги одржуваа дипломатските врски за време на седумгодишниот конфликт, ова ќе биде првпат една земја-членка на ЕУ да се насочи кон повторно отворање на затворената амбасада во Сирија.

Многу членки на ЕУ остро се спротивставуваат на нормализирање на односите со авторитарниот режим на Башар ал Асад со испраќање претставници во Сирија. Еден од европските дипломати во Бејрут предложениот потег на Унгарија го нарече „многу вознемирувачки“.

Додека влијателните земји-членки на ЕУ официјално го поддржаа својот долгогодишен став за негирање на финансирањето за реконструкција на режимот Асад и дипломатските односи без договорена политичка транзиција, а неколку држави раскинуваат.

„На крајот на краиштата, за поединечните земји е да одлучат за нивно претставување“, рече еден официјален претставник од земја членка на ЕУ, кој се обидува да одржи цврста линија. „Но, не сметаме дека климата е исправна“.

Унгарското Министерство за надворешни работи и владиниот портпарол не одговорија на барањата за коментар. Претставниците на администрацијата во Брисел одговорија на прашања до Будимпешта.

Претежно десничарскиот премиер на Унгарија, Виктор Орбан, се обиде да се прикаже како бранител на христијанството и се сретна со високи претставници од разни сириски заедници во Сирија.

Според европските дипломати, Унгарија инсистира на тоа дека е мотивирана да го зајакне своето присуство во Дамаск, иако е помал придонесувач за мултибилионската хуманитарна заложба во Сирија и главно дава поддршка кон христијанските заедници.

Додека еден од европски дипломат надополнува: „Во Будимпешта, национален спорт е да се нервира Брисел“.

Емил Хокаим, постар колега во Меѓународниот институт за стратешки студии, потенцијалниот потег на Унгарија го нарече „трик заснован на идеологија“. Тој рече дека „дополнително ќе го еродира консензусот на ЕУ, но тоа е во голем дел затоа што [Германија, Франција и Велика Британија] повеќе не ја ставаат [Сирија] приоритет“.

Европските дипломати прават тивки патувања во Дамаск, но малкумина имаат официјално дипломатско претставништво во Сирија и се обврзуваат да не комуницираат со високи официјални претставници на режимот.

Чешката Република беше единствената земја на ЕУ што го задржа својот амбасадор во Сирија за време на граѓанската војна. Романија има амбасадор во Сирија со седиште во либанската престолнина Бејрут, додека Бугарија исто така има и службеник за работа, кој го зазема местото на амбасадор. Државите од Заливот како Бахреин и Обединетите Арапски Емирати ги отворија амбасадите во Сирија.

Иако унгарските власти не ги потврдија плановите, имаше знаци веќе неколку месеци дека Будимпешта се затоплува за Дамаск. Јанос Будаи, координатор на Унгарија за Сирија, го посети Дамаск минатата година и зборуваше на тинк-тенк-настан наречен: „Во потрага по улогата на ЕУ во иднината на Сирија“.

Дамаск, исто така, им суди на политичарите од европските екстремно десничарски групи. Унгарската екстремно десничарска партија Jobbik(Јобик) лобираше повторно да влезе во врските со Сирија.

Крвавата граѓанска војна во Сирија започна во 2011 година, по бруталните остри мерки на владата врз мирните демонстранти, кои подоцна се сменија во вооружено востание. Многу европски земји започнаа со поддршка на демонстрантите, кои повикуваат на соборување на режимот на Асад. Тие подоцна удрија парични финансиски санкции кон владините субјекти и бројки.

Помогнати од своите сојузници Русија и Иран, режимот на Асад беше во можност да го реафирмира својот став над земјата. Околу 500.000 луѓе се убиени во борбата, која беја принудена повеќе од 11 милиони да избегаат во други места и надвор од Сирија и тоа е познато како најголемото масовно раселување од Втората светска војна.

Mahir Demişoski