Забраната за пристап до Марковиот плоштад (Markov trg) е знак на паничен страв кај владетелите на сопствениот народ, рече пратеничката од движењето „Татковина“ („Domovina“), Каролина Видовиќ Кришто (Karlina Vidović Krišto), коментирајќи ја одлуката за ограничување на движењето на дел од Марковиот плоштад, што уследи по вчерашното пукање пред Бански двори (Banske dvore).

„Стравот е секогаш резултат на вина. Очајниот и трагичен чин на Даниел Безук (Daniel Bezuk) мора да биде добро и трезвено анализиран. Неговиот последен пост на Фејсбук (Facebook) е јасна порака што го придвижува кон овој безумен, но и очаен чин. Во оваа прилика, изразувам искрено сочувство до семејството на Даниел (Daniel).“

Офицерот Оскар Фиури (Oskar Fiuri), кому посакувам брзо закрепнување во оваа прилика, благодарение на драгиот Господар, што не беше убиен, е всушност жртва на разурнат и неправеден систем што за жал му го одзеде животот на Даниел (Daniel). Со години е вообичаено, на пример во Германија (Germany), полицијата да носи заштитни елеци на такви локации. Зошто нашата полиција ги нема?

Просечен граѓанин во Хрватска (Croatia) ја чувствува на секој чекор социјалната неправда и ароганцијата на картелот на власт, кој се состои од политичката елита, судството и медиумите.

Какво е чувството кога на почетокот на кризата со корона, угостителите мораат да ги затворат своите капацитети, кога хрватските граѓани масовно ќе ги загубат своите работни места или драстично ќе им се намалат платите, сето тоа по налог на политичката елита, за да откријат сега дека истите овие луѓе таа криза, тие се сретнаа уредно во темни клубови, каде јадат и пијат бесплатно, а во нивно друштво е машина за броење пари?

Како чувство се добива, кога дознаваме дека во клубот влегува и претседател на окружниот суд, чија сестра, пак, соработува со компанијата на уапсениот директор Јанаф, сопственик на клубот, а истрагата против него ја води суд предводен од судија кој работи со него? Дали е нормално еден од водечките новинари да каже дека не гледа ништо чудно на овие собири и целата декаденција (овде ќе напоменам еден сличен пример на познатиот германски новинар Михаел Фридман (Michael Friedmann), на кој после сличен јавен скандал, веродостојноста дојде во прашање, па доби отказ.

Какво е чувството кога ќе дознаеме за можна корупција во проектот за ветерни електрани Крш-Паџена (Krš-Pađena), во износ од 2 милијарди и 200 милиони куни, а владејачките кругови велат дека нема да дозволат парламентарна расправа за тоа (иако тоа е уставна обврска, а не по добра волја). Со тоа, тие јасно порака ни праќаат – „победивме на изборите, па можеме да крадеме!“

Какво е чувството кога во тривијална врска поради некои СМС-пораки, човекот што е работно место на возачот е во притвор неколку месеци, а истовремено и во случајот „Агрокор“ („Agrokor“), каде се вклучени десетици милијарди куни, никој не беше во истражен притвор? Минатата недела дознавме дека Ивица Тодориќ (Ivica Todorović) и Пирушка Канјуга (Piruška Canjuga) не се виновни, а таа пресуда ја донесе судијата кој е сопруга на медиумскиот манипулатор на Пленковиќ (Plenković) на „ХРТ“ („HRT“), Мислав Стипиќ (Mislav Stipić), кој исто така отиде во мрачниот клуб. Истиот Ивица Тодориќ (Ivica Todorović) живее во замокот и го игра владетелот на Хрватска (Croatia), бидејќи државата нема намера да применува механизми како што е семејството Цветковиќ со пет деца, кои тие ги исфрлија на улица, поради две неплатени рати на заемот.

Какво е чувството кога пратеникот Милорад Пуповац (Milorad Pupovac) јавно без никаков срам ги штити воените злосторства и бара нивно не гонење? И истиот тој Милорад Пуповац е најважниот коалициски партнер на Владата на Андреј Пленковиќ (Andrej Plenković) и ХДЗ (HDZ) и дека ХДЗ (HDZ) ги користи лажните медиуми за да се преправа дека е патриотска партија.

Оваа иста влада не им дава пристојни плати на хрватските наставници или полицајци и истовремено не дозволува спречување на општата корупција, туку, напротив, ја купува наклоноста на медиумите со даночните пари на нејзините сиромашни граѓани. Така, имаме разни буџетски ставки „за поддршка на демократијата“ и други измислени програми кои потоа завршуваат кај сопствениците на разни медиуми. И сопствениците на овие медиуми не живеат од читање или гледање, туку од даночни средства.

Условите за работа на новинарите се под кое било ниво. Како е можно тоа? Едноставно – кому можат да се обратат новинарите кога ги напаѓаат, кога се спречени да пишуваат или кога се отпуштени? Не можам да очекувам правда од хрватските судови, сите сме свесни за тоа.

Сето ова го носи просечниот жител на Хрватска (Croatia) во состојба на очај. Политиката и судството ја прават оваа неправда, а медиумите користат разни манипулации за да ја сокријат вистината или да ги нарушат фактите.

Постои добро познат случај на млад студент од Чешка Јан Палах (Jan Palach), кој изврши самоубиство со самозапалување на мост во Прага кога сфати дека тогашните советски трупи ја пробиле тогашната „Прашка пролет“.

Во Хрватска (Croatia) се самоубија 3.246 ветерани. Овој ужасен факт е обвиткан со завет на тишина и нечувствителност на клучните фактори на општеството. Даниел Безук очигледно сакаше да предупреди на социјалната неправда и да привлече внимание. Со тоа си го одзеде животот.

Сите ние, особено оние кои носат општествена одговорност во медиумите, судството и политиката, мора да се запрашаме каква порака сакаше да ни испрати Даниел Безук (Daniel Bezuk).

Кога редовните институции пропаѓаат, тогаш постои социјална вознемиреност, преземање на правдата во рацете на поединци, општа социјална депресија и хаос. Затоа, поставувањето тенкови околу Марковиот плоштад (Markov trg) нема да ја спаси Владата од незадоволство, туку вистински и радикален пресврт во политиката.

Хрватска (Croatia) е богата земја на чесни, поштени и вредни луѓе, кои се ценети насекаде во светот, освен во нивната татковина. Хрватскиот проблем е корумпирана елита што треба да ја замениме. И затоа борбата за правда и владеење на правото нема алтернатива“.


„Dubai-Portal“

„FB – Vidović Krišto“