Руско-турските односи, пред се оние меѓу Путин и Ердоган, веќе долго време ги заинтригираат светските политички и аналитички кругови, како и пошироката јавност и медиумите како целина. За ова прашање пишувавме во повеќе наврати во нашите анализи, а една од последните, што најдобро укажува на важноста на овие односи од глобални размери.

И германскиот медиум Дер Тагесшпигел ја опфати истата тема, изјавувајќи во написот на Френк Херолд дека руските и турските претседатели Владимир Путин и Реџеп Таип Ердоган одржуваат силно партнерство за кое другите земји гледаат со сомнеж. Тие склучија еден вид „сојуз против Западот“, што предизвикува непријатност. Во последно време овие односи се заладија, но лидерите на двете земји сепак успеваат да најдат заеднички јазик, вели авторот на текстот.

За Турција, Русија е главен снабдувач на гас, но и градител на првата нуклеарна централа во Турција. Анкара има важна стратешка важност за Москва во областа на енергетската политика заради проектот Турски поток, кој всушност е идентичен со гасоводот „Северен поток“. Соработката меѓу Ердоган и Путин му овозможува на првиот да спроведе независна надворешна политика, т.е. игнорирање на традиционалните партнери во САД и Европа.

Во однос на економските односи, Москва има големо влијание врз Анкара, со тоа што турскиот извоз во Русија минатата година изнесуваше 21 милијарда долари, додека од руска страна во Турција влегоа само 3 милијарди долари. Исто така во областа на туризмот, Турција е во голема мера зависна од Русија. Но, во 2015 г. кога започна руската воена кампања во Сирија, Путин и Ердоган се најдоа на различни страни на бојното поле. Москва сакаше да го задржи Башар Ел-Асад на власт, додека Анкара сакаше да го собори од власт. Многу брзо работата влезе во конфликт и турски авион собори руски бомбардер, по што на Путин и Ердоган им требаше малку време да се смират. И тоа настана затоа што на Ердоган му требаше поддршка во спроведувањето воена операција против сириските Курди. Според авторот на текстот, Путин на ова гледал шанса да ги истурка Соединетите држави од регионот и дал согласност. Во Идлиб, сепак, Русија и Турција не успеаја да ги усогласат различните интереси. Путин сака Асад да го ослободи и тој регион, а Ердоган се противи на тоа. Во Либија, Москва и Анкара исто така се наоѓаат на различни страни на барикадите. Анкара ја поддржува владата на Фајез Ал-Сарај во Триполи и се обидува да го прошири своето влијание на Средоземното Море, додека Москва го поддржува генералот Калифа Хафтар, водачот на спротивната либиска национална армија на Сарај – ЛНА. Детронизирањето на Моамер Гадафи беше силен финансиски удар за Русија, бидејќи Москва му одобри заем од 4,5 милијарди долари за производство на нафта и гас, како и за изградба на пруга. По промената на владата, Турција потпиша слични договори со новата влада во Триполи, каде веќе немаше учество на Русија. Сепак, во одредена мерка, руско-турската соработка се одвива и во Либија.

Во воениот конфликт во Нагорно Карабах, Русија и Турција поддржаа и различни страни: Ердоган Азербејџан и Путин Ерменија, според авторот на статијата во германски „Дер Тагесшпигел“.

geopolitika