18891666_10211332206772691_4611926871767570518_o

Јасмин Реџепи: Вишната во нашиот двор

Јасмин Реџепи1 Пишува: Јасмин Реџепи

Вишната што ја засадив наполни 20 години. Уште како да беше вчера, се сеќавам кога од бавчата на тетин ми и тетка ми во Ченто, го откорнав изданокот од нивната Вишна, тенко стебленце од половина метар. Го зедов со се корен за да го засадам „позади зграда” како што ние од втората зграда го нарекувавме новиот зазеленет двор меѓу двете згради.
Тоа беше обична пуста земјена површина од која ѕиркаа камења и цигли, на која „големите”, односно постарите, играа мал фудбал, а јас си ги имав удрено колената на секој од тие камења. Неколку години претходно постарите соседи решија да зазеленат таа површина, па камиони со земја доаѓаа со денови и нанесуваа слој почва погоден за садење трева. Засадивме зимзелени и листопадни дрва, грмушки, жива ограда и трева. Некои се фатија а некои овенаа.
Но јас сакав да засадам дрво од мене, овошка што ќе раѓа плодови, да и’ се радуваме и да ја береме. Во тие тинејџерски денови знаев дека нема јас да се качувам и да ја берам, туку новите генерации што следат. Така ние кога бевме деца се качувавме да береме зелени сливи во дворот пред „пред зграда”, до пред да ги исечат овошките и направат бетонска површина за вулканизер, со што за половина ни се скрати зелената површина.
Желбата ми се исполни а Вишната која со се корен ја пресадив се фати. Да беше Цреша по вкусна ќе беше, но немав избор. Подоцна мислев дека е и по паметно да е кисела, за да не се качуваат децата зелена да ја берат, туку кога ќе поцрвене во јуни да се насладуваат од неа. Но и тие генерации беа палави како нас, па ја береа зелена, а јас залудно ги бркав и им велев да почекаат малку за да им биде по вкусно. А колку што ние ги слушавме постарите за сливите, така и младите мене за вишните. Ретко кога ја начекував црвена, освен високите гранки кои ни јас не можев да ги дофатам.
Пред два дена, земајќи ја ќерка ми Далија од курсот по англиски во просторијата на куќата меѓу двете згради, таа ја здогледа Вишната и побара да наберам неколку за неа и баба и’. Тогаш се зачудив кога видов дека целата созреала и дека зелените гранки кои прават широка и дебела сенка, сега се украсени со ситни црвени лампиони. Тоа значи дека нема повеќе деца во маалото за да ги берат, а децата од соседните улици најверојатно не ја забележале. Таква промена на генерации за 20 години – нема деца на улица, сите по дома со мобилните во раце. А ние често пати да јадеме ќотек за неприбирање, само за да останеме да играме што подолго.
И’ набрав неколку, а таа сакаше веднаш да ги проба. „Ааа овие цреши се кисели!” – заклучи таа со киселка фаца и негодување. Ја исплука и вишната и семката. „Тоа е Вишна, а не Цреша, па затоа е кисела.“ – одговорив.
Да не беше желбата на Далија да набере Вишни, немаше да се сетам на мојата Вишна и колку години наполнила, од каде и како сум ја засадил, дека повеќе нема ни деца ни возрасни да ја берат, дека пораснала и формирала две големи крошни и со вишната која покојниот чичко Славко ја посади после неа формираат голема дебела сенка врз голема површина од тревата.
Гледајќи од овој момент 20 години кон иднината, изгледаат многу. Гледајќи од овој момент 20 години кон минатото, изгледаат малку, но доволно за да се прашам дали сум толку стар?
Ова беше приказната за Вишната, а по детално за дворот „позади зграда”, за напорите на чичко Славко, дедо Адем, Филип, поддршката во садници од тетка Вики и сите што се ангажираа, во некоја следна прилика.




Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


eight + 5 =

%d bloggers like this: